"هیلا صدیقی"

باید اعتراف کنم که شاید در دوران نوجوانی هم - با آن تب داستان خواندن های طولانی - در لابلای یک داستان اینهمه گریه نکرده بودم! هر سه چهار صفحه چند قطره اشک!! امانم بریده شده بود دیگر. همه اش فکر می کردم اگر یکی از اعضای خونه بیان تو اتاق چی فکر می کنن؟! اما دلم می خواست گریه کنم. به خاطر همه چیز.

به خاطر صفای امیر. به خاطر ناب بودن حسن. و به خاطر پدر امیر.

 داشتم کم کم باور می کردم که دوست برای نارو زدن است! برای این که دلت را بشکند. برای این که با یک دروغ همه چیز را...آره دقیقا همه چیز را خراب کند. یادش برود که جز محبت خبر دیگری دور و برمان نبود و باور نداشته باشد که من حتی یک لحظه پایم را از دایره بیرون نگذاشتم حتی به شیطنت.

این رمان یک رمان عاشقانه نبود که احساساتم برایش می تپید. رمانی بود که در آن انسان ها وجدان داشتند. اشتباه می کردند -حتی بزرگ- اما همیشه در پی جبران اشتباه خود بودند و حداقلش این بود که بابت آن خجالت می کشیدند. رمانی خواندم که پای باورهایم آب ریخت تا نخشکند. رمانی خواندم که سعی داشت باز هم خمیر احساسم را ورز دهد و بگوید که نرم باش و تازه باش.

حتی موقع نوشتن این متن و یا خواندن یک نظر در مورد این رمان در اینترنت اشک هایم دلشان می خواست بیایند.

چقدر انسان بودن خوب است.

خلاصه این که میگن دریاچه اوان مسحور کننده است جدی جدی بود. تصویر کامل اون چیزی که پشت دریاچه بود توی آب هم بود. تصویر اون کوه زیبا که به قول خودم! انگار برای اون دریاچه ساخته شده بود. تصویر نی های بلند لب دریاچه ... همه چی قشنگ و رویایی.

آه خدای زیبایی ها کجایی؟!

با تور رفتیم. خدائیش آدم با تور جایی بره مزیت های زیادی داره. توش آدما میگن و می خندن و البته می رقصن. با آدمای جدید آشنا میشی. همیشه چایی و آب هست. صبحانه و ناهار و عصرونه هم هست. تازه به من آدامس هم دادن!

روز تولدم رفتم و موقع معرفی گفتم که امروز تولدمه. همه برام دست زدن 

راستی اینو بگم همه سبز بودن و همه ناراحت از وضعیت موجود. برگشت ای ایران خوندیم و مرغ سحر..

اردوی بعد رو هم هر وقت رفتم براتون مینویسم.

به امید آزادی

دل خوش از آنيم که حج ميرويم
غافل از آنيم که کج ميرويم
کعبه به ديدار خدا ميرويم ؟
او که همينجاست کجا ميرويم ؟
حج بخدا جز به دل پاک نيست
شستن غم از دل غمناک نيست
دين که به تسبيح و سر وريش نيست
هرکه علي گفت که درويش نيست
صبح به صبح در پي مکر و فريب
شب همه شب گريه و امن يجيب

فکر کنم سختی سپردن کار به خدا به خاطر آسونیش باشه. شایدم نه! چه میدونم. اما این بلاتکلیفی گاهی اوقات چه حالی داره!!!

گاهی فکر میکنم کاش آدمی بودم که یه هدفی رو تو زندگی اش تعیین می کرد و بعد حسابی براش زحمت می کشید. اما من همیشه وقت تلف کردن رو بیشتر دوست داشتم!!!

از طرفی اما عمرم گذشت و کار چندانی انجام ندادم. نه مقاله ای نه بچه ای!!!!!!!!!!

آه پس کجاست حاصل این سالها. گاهی برای خودمم هم توجیه این سالها سخته. چه برسه بخوام به یکی دیگه نشون بدم.

اما یه چیزی یادم رفت بگم. اما من توی همه این سالها مهربون بودم. هیچوقت قصدم آزار کسی نبود. همیشه بعد از یه اشتباه عذر خواهی کردم. هیچ پسری رو هم سر کار نذاشتم.

نمیدونم حساب میشه یا نه. اما اینا وقتمو میگرفت!!!

این که بزرگترین مشکلات سازمان تنها صرف ۹ ماه حل می شوند. البته اگر تدابیر صحیح اتخاذ و بعد به خوبی پیگیری شوند.

!!!!!!!!!!!

فقط ۹ ماه !!! یعنی میتوان در ۱ سال کشور را چندین پله بالا برد. باورتان می شود. قسم می خورم.

فقط ۹ ماه. اما تنهایمان نمی گذارند.

آه...

  RSS